كشيد آه ز دل باغبان چو ديد به خون * كنار علقمه افتاد ، سرو دلجويش نشست روى زمين و سر برادر را * نهاد چون سر اكبر به روى زانويش چو عطر فاطمه را در فضا شنيد آن دم * به ياد مادر خود كرد همچو گل بويش به ابر خون چو نهان ديد ماه را خورشيد * خميد قامت او چون هلال ابرويش امير هر دو جهانيم « حافظى » زان رو * غلام حلقه به گوشيم بر سر كويش « 1 » * * * هركس شنيد واقعه‌ى كربلا گريست * تنها نه بر تو ديده‌ى اهل ولا گريست يك دشت نينوا ز نواى تو شد بلند * بر ناله‌ى غريبى تو نينوا گريست يك آسمان ستاره به ياد تو چشم ما * اى مهر پر فروغ سپهر ولا گريست در سوگ جانگداز تو اى دلنواز خلق * هركس كه شد به دام غمت مبتلا گريست بر طوف شمع روى تو در بزم اشتياق * پروانه بال و پر زد و سر تا به پا گريست در روضه‌هاى خلد برين ختم الانبيا * هم چون على و فاطمه و مجتبى گريست چهل سال از فراق تو يعقوب كربلا * اين يوسف فتاده به دشت بلا گريست « 2 »

--> ( 1 ) - همان با ص 1049 . ( 2 ) - منشور عاشورا ، ص 56 .